гарпун
гарпун
гарпун
гарпунный
гарпун туппи — гарпунная пушка
гарпунпа кит тыт — охотиться на китов с помощью гарпуна
гарпунер
гарпунер (гарпун перекен)
гарпун
гарпун (тинӗсри пысӑк чӗр-чунсене тытмалли сӑнӑ евӗрлӗ хатӗр).
гарпун
м. гарпун (тинĕсри пысăк чĕр-чунсемпе пулăсене тытмалли шăллă сăна).
гарпунный
прил. гарпун ⸗ĕ [⸗и]; гарпунный трос гарпун тросĕ.
сунчăка
«острога» (рыболовная снасть); казах., к. калп. шанышкы, азерб. чәнкәл, туркм. санчкы (Алиев) «острога»; чаг. санчги «гарпун»; санчиг «маленькое копьё»; азерб. санчаг «булавка»; тат. чәнечке «шипы», «колючки у растений»; др. тюрк., Зол. бл., Замахш., тефс. XII-XIII вв. cанч «колоть копьём», «пронзить»; казах. сӳнги «копье»; ног. суьнъги «копье», «штык»; кумык, чанчгы «багор». От глагола: чаг. caнч, чанч «колоть», «пронзать», «сражаться копьем»; уйг. санчи, азерб., тур. caнч, казах., ног. шанш, к. калп. шаныш, башк. сәнсе, тат. чәнч «вонзить», «пронзить», «колоть», «втыкать». См. сенĕк, сӓнӓ.
См. также:
гарнизон гарнир гарнитур гарпи « гарпун » гарпунер гарпунщик гарус гарцевать гарь